سیاه همچون اعماق آفریقای خودم

با این تصویر رویای داریوش می شه تا ته شب رفت!!!

آرامش،
ثبات،
امنیت،

لطفا".

وقت خوبی‌ست برای تمام کردن.
خوابیدن.
مطمئن شدن.
افتادن.

منتظرم
که خوابم ببرد.
که مطمئن شوم.
که بیافتم.
بعد همه‌چیز تمام شود.

تو که معتقد نیستی فصلی است؟
فصل را گذاشته‌اند برای آخرین گزینه. چیزی تو مایه‌های «هیچ‌کدام». من و تو هم که، امیدواریم. آن‌قدر که شب‌ها قبل از خواب دعا می‌کنیم. آن‌قدر که شب‌ها سبقت می‌گیریم. آن‌قدر که شب‌ها رو به آسمان می‌خوابیم.

نگاهی می‌کنیم، و اعتراف که همه‌اش دروغ بوده! خدا کند تا صبح سقوط نکنیم.

مسواک هم زده‌ام.
امشب؟
امشب نه!

شب به‌خیر.
نه اما،
تو هنوز بیداری.
منتظری من بیدارت کنم.
به‌ات شب به‌خیر بگویم،
بعد آرام بخوابی.

بیدار نمی‌شوم.
شب به‌خیر نمی‌شود.

بیداری می‌مانی.
شب به‌خیر نمی‌شود.

بیدار می‌شوم.
صبح شده‌است.
دیرست.
باید عجله کنیم.
دیر بود.

کم خوابیده‌ام.
- به‌خیر نشده شاید. – | – ! -
بهانه است؟
بهانه؟
من؟
…

چشمهایم دروغ می‌گویند.
بسته می‌شوند.
دروغ می‌گویند.
دروغ می‌گویند؟
دروغ؟
من؟
…

پیشاپیش شب به‌خیر؛
می‌دانم خوابم می‌بَرَد.
قبل از این‌که یادت باشد بیدار بمانی و تا صبح منتظر بمانی.
تو که یادت نمی‌رود.
می‌رود؟
تو…
.

تقدیم به "س"
یکی از هدایای خداوند به زندگیم.

دوباره اومدم....

خدا در کَلامِمان بزرگ است، در اَذهانِمان کوچک؛
یا ما خیلی کافریم یا خدا خیلی بی‌نوا…

همه‌چیز که مثل روز روشن باشد،
خستگی را نه‌تنها خواب، که حتی اشک هم از یاد چشم‌ها نمی‌برد!

حقیقتی در آن هست که باید برهنه بخوانیَش اما خودت، افسارَت را بگیری…

گرفتاریم در یک برزخ ابدی، یک دور تسلسل، نه می میریم نه باز زاده میشیم!
همدیگرو با طناب کلماتی که از هر حرفشون خون می چکه به دار می کشیم، اصلا انگار بلد نیستیم سکوت کنیم!

گریه کردم، گریه کردم اما دردمو نگفتم!

Empty spaces fill me up with holes
Distant faces with no place left to go
Without you within me I can’t find no rest
Where I’m going is anybody’s guess

تو نیز - چون من - توان ایستادن نداری، بیا کنار یکدیگر بنشینیم!

 بازمانده ی شب را زنده می مانم
به احترام قلم، کاغذ و همان باریکه ی دودی که
خودش را از نزاع نیکوتین و ریه ها
به سلامت بیرون میکشد … !

                                                      

مردها مثل نسیم، البته نه به آن لطافت، شاید مثل باد… می وزند بی آنکه تو بخواهی: موهایت را پریشان میکنند، صورتت را سیلی می زنند و میروند باز هم بی آنکه تو بخواهی…
زن ها مَرد می زایَند، مَردها دَرد…

هیس…!
بگذارید بر آغوش واژه ها بخوابانم غم را !

غروری نمانده است
چشمانم را نگاه کن . . .

آسمان ورّاجی میکند… پاییز سرخ میشود از خشم… با دست هایش گوش های بزرگش را می پوشاند، خشم میگیرد بر آسمان… سرش را از حرص تکان میدهد… موهایش میریزد…
بیا همزاد جان! بیا تو هم دستهایت را مشت کن… مثل پاییز باش… نگذار وراجی های آسمان گوش هایت را بیازارند…

نجوا میکنم و دیوار ها گوش میشوند،
و اگر فریاد بزنم، دستی میآید و گوش ها را میپوشاند !
سکوت می کنم...

آنقدر مست هستم،
که تلو تلو خوران
جام زهر را پیش آرَم
و دستانم را
برای نوشیدنت پیاله کُنم!

پ.ن:چقدر طول می کشه،عادت کردن به زندگیه جدید و تنهایی های خاکستری و...

تنهایی را قدم میزنم
به بازی گرفته اند مرا
مرا؟ این بار هم مفعولم قرار داده اند!
 مرا به بازی گرفته اند٬ بازی ترس …
از آن بازی های پر از تردید
بازی هایی که باید فریاد بزنی برای بردن
من از این بازی های سخت می ترسم
از سماجت زندگی
و از مردن هم !

این روزها روح سرگردانم را هیچ چیز ارضا نمیکند…
نه نیایش های شبانه، نه دلخوشی های کوچک روزهای دنیا… این روزها حتی خودِ خودِ خدا هم اگر بیاید نخواهد توانست روحم را ارضا کند{استغفرالله}…

فلوکسِتین عزیز!
مسأله کمی جدی تر از آن چیزیست که تو می اندیشی!
تلخ که میشوم، همانوقتها که حتی خود نمیدانم دردم چیست، همان دقایقی که حتی قویتر از تو هم به فریادِ شبهای بیخواب من پاسخی نمیگویند، به نتایج غم انگیزی میرسم! به آسمان خیره میشوم شاید در بیکران سیه رویِ خجـلش غَرقه شوم اما… امّا عُقم میگیرد از ستاره های بی چشم و رویی که برایم چشمک میزنند؛ به گمانت حلقه ی بندگی مرا بر گوشهایم و طوقِ بردگی ام را بر گردن نمیـبینند که چنین بیشرمانه، با غلاف کردن موقت خنجرهاشان، لبخندهای موزیانه تحویلم میدهند؟!

من: سیاه مست!
با تو مِی بسیار نوشیده ام…
به پاس ِ همه ی آن هم پیاله بودن ها…
تـ ـا آرامـگـ ـاهِ ابـ ـدی بدرقه ام خـ واهـ ـی کرد؟!

عاشقانه ترین ترانه رو توی چشمای پدر فقیری دیدم که کیفِ دخترونه ی صورتی رنگِ کوچیکِ ارزون قیمتی رو محکم بغل گرفته بود و توی صف اتوبوس با غرور پدرانه ش ایستاده بود!

به ساز خوشآهنگِ برگهای یک درخت
دخترک، چه هنرمندانه می رقصید،
و نمیدانست برگها
معشوقه های بازیگوشِ باد بودند!

هیچکس باور نکرد که من، حافظه ام را در جنگِ با حقیقت از دست داده ام !

خداحافظ پری ناز کوچولو
قلبم مال توست...

هم آغوش خدا میشود دخترک:
نامشروع،
بی وضو،
بدونِ طهارت؛
و نمیداند
در آغوش کدام
معشوقه ی در انتظار ایستاده ی خدا
عُق بزند
درد هایش را . . .

یک برش هندوانه ی شیرینِ سُرخ!
شاید این همان چیزیست که آرامَم خواهَد کرد

نگاهم بی خودی

هیاهوی شب آشفته را

دور میکند

و لبهایم

رخنه ی تن را

زیر نور زرد

وانهاده است

حتی اگر

دورتر از این

پرتابم کنی

من و من اینجاییم.

زیر پوستم فرو میرود،
مثل سوزن های ریز،
طعم دردناکِ این روزها . . .

مادرم
آشفتگی هایم را ببخش...