نگاهم بی خودی

هیاهوی شب آشفته را

دور میکند

و لبهایم

رخنه ی تن را

زیر نور زرد

وانهاده است

حتی اگر

دورتر از این

پرتابم کنی

من و من اینجاییم.

به مناسبت روز مادر بگذارمش یا به مناسبت جشن نفس...نمیدونم اینقدر به هم نزدیکه که تشخیصش سخته...اسمش جشن بود ولی چرا اشک تو چشم همه حلقه میبست...یکی پسرش رو تو قالب تن یه نفر دیگه میدید و میگفت پسرم...چرا ؟؟؟چون قلب پسرش رو که چند ماهه پیش مرگ مغزی شده بود رو اهدا کرده بود تا یه مادر دیگه چنین دردی رو تحمل نکنه...یا مثل این بچه که احتیاج به ریه داره منتظره یک ...چی بگم...داشت گریه میکرد...درست نمیتونست نفس بکشه...و به مادر پناه اورد و ایضا به اون کپسول اکسیژن...اگر دوست داشتید عضو این انجمن اهدا بشید به ادرس زیر مراجعه کنید.

iran-ehda.com

همه

     لرزش دست و دل ام

                         از آن بود

كه عشق

                پناهي گردد،

پروازي نه

گريزگاهي گردد.

آي عشق آي عشق

چهره ي آبي ات پيدا نيست.

و خنكاي مرهمي

             بر شعله ي زخمي

نه شور شعله

         بر سرماي درون

آي عشق آي عشق

چهره ي سرخ ات پيدا نيست

غبار تيره ي تسكيني

                        بر حضور وهن

و دنج رهايي

         بر گريز حضور

سياهي

بر آرامش آبي

و سبزه برگچه

          بر ارغوان

آي عشق آي عشق

رنگ آشنايت

پيدا نيست.

احمد شاملو

پ.ن.با تمام وجود این شعرو حس می کنم الان...

یادش گرامی...

دلم برای برگهای ریخته ام نمی سوزد
جوانه ی من...

بی تاب تارهایت هستم

عنکبوت وحشی بالدار من

این چند روز تعطیلی هیچ اتفاق تازه ای نیفتاد

و من مطلقا کار خاصی نکردم

دارم به روزهای تولدم نزدیک می شوم

دلم برای گذشته تنگ شده است

برای کودکی...

کلا چیزهای ریز و درشتی است که دارد روحم را می خراشد

همان چیزهای ساده و بی ارزش شاید

دارد آب می کند مرا کم کم.

بزرگترین احترام به انسان این است که آدم برای یک ناشناس گریه کند...

ژوزه ساراماگو

و شما را پرستیده است هر مرد خود پرست؟ـــ

هوا خاموش ایستاده است.
از آخرین کوچ پرندگان پر هیاهو سالها می گذرد.
آب تلخ این تالاب
اشک بی بهانه ی من  نیست؟

ـــ به چه می گریی؟
ـــ نمی دانم. زمستانها همه در من است.

به هر اندازه که بی گانه بر سر شانه ات بگذارد
بازی آشناست غم.

ــــ احمد شاملو ــــ

چهارشنبه 26 دی ماه ، همراه چند تن از مادران صلح، برای همدردی با خانواده های دانشجویان زندانی به جمع آنان می پیوندیم.

خانواده ها از شدت سوز سرمای بی سابقه تهران ، در کنج سالن انتظار دادگاه انقلاب گرد هم آمده اند ، به آنان نزدیک می شویم ، عده ای نشسته و تعدادی ایستاده اند . مادران با چشمانی مرطوب ولی براق و مغرور ،به ما لبخند می زنند . چه مادر های جوانی ! باورم نمی شود که فرزندان شان دانشجو باشند ولی واقعیت این است که حداکثر سن دانشجویان دستگیر شده 23 سال است و طبیعی است که پدر و مادر های شان به این جوانی باشند . مادری بلند بالا با لباس کردی به جمع اضافه می شود . روزنامه صبح که از قول سخنگوی قوه قضائیه خبر آزادی 11 دانشجو را نوشته ، دست به دست می گردد. چند نفری وثیقه آورده اند .مادرها با هم صحبت می کنند . از دستگیری، از شکنجه ،از تفتیش منازل واز ملاقات با عزیزان شان بعد از 44 روز . صدا ها در گوشم می پیچد:

دیروز دخترم را دستگیر کردند . بعد برای تفتیش به خانه مان رفتند ، من منزل نبودم ، دختر کوچکترم خانه بود و آنها بدون در نظر گرفتن اینکه ممکن است این دختر وحشت کند همه جا را بهم ریخته بودند و معلوم نبود ، دنبال چه چیزی می گردند ، حتی لباس های زیر دخترکوچکم را زیر و رو کرده بودند. وقتی به خانه رسیدم ، دیدم دخترم خیلی ناراحت است ، می گفت : احساس بدی دارم ، انگار کسی به حریم خصوصی من تجاوز کرده . باید استعلام کنی و بدانی دخترت کجاست . اینجا جواب نمی دهند . اول برو اوین . با در بزرگ کاری نداشته باش

پنجره ای هست . پنجره را بکوب اول باز نمی کنند ، ناامید نشو ، صدایشان کن ، چند سرباز وظیفه آنجا هستند از آنها خواهش کن و اسم دخترت رابده ، اسامی در کامپیوتر شان هست . بالاخره باید بگویند دخترت کجاست . پسرم کارشناسی ارشد دانشگاه شریف قبول شده ، مشکلی برایش پیش نخواهد آمد؟

دخترم را دوشنبه ملاقات کردم . خیلی خوشحال شدم ، بهش گفتم : خیلی دلم برایت تنگ شده بود 43 روز شد. گفت : 44 روز

این مادر جوان چنان از چند دقیقه ملاقاتش عاشقانه تعریف می کرد که همه تحت تاثیر قرار گرفتند.

موقع ملاقات همش خندیدیم . من اصلا پیش دخترم خودم را ناراحت نشان نمی دهم ، روحیه اش خراب می شود.

به 11 نفری که جای شکنجه ها یشان خوب شده بود ملاقات دادند.

ولی پسر من صورتش از بس ورم داشت و زرد بود ، نشاختمش . اصلا حالش خوب نبود.

دوستم ، شهلا با مادر کرد گرم گرفته ، نمی دانم چه می گوید که مادر کرد همسرش را صدا می زند مرد هم بلند بالا و راست قامت است وقتی با شهلا صحبت می کند احساس می کنم قدش بلند تر شده . به آنها نگاه می کنم و آه عمیقی می کشم و در دل باخود نجوا می کنم که هیهات ! جرم پسر شما از همه بیشتر است ، عدالتخواه است و دانشجو ،علاوه بر آن کرد هم هست . جرمی نابخشودنی چرا که لابد تمام کردها ، بدون اینکه خود بدانند و بخواهند تجزیه طلب اند . یاد هانا و روناک و مادر یاسر گلی فعال دانشجویی در سنندج می افتم که به تازگی دستگیر شده ، یاد زندانیان زنجانی و تبریزی و از خود می پرسم : آیا روزی فرا خواهد رسید که فارس و کرد و ترک و بلوچ و ترکمن دست در دست هم در ایرانی واحد سرود صلح بخوانیم ؟

یک نفر با وثیقه می رود برای آزادی فرزندش .

ما که وثیقه نداریم چه باید بکنیم ؟

اصلا چرا باید وثیقه بگذاریم مگر بچه های ما چه کرده اند .

وثیقه مریم و جلوه را از 100 میلیون به 5 میلون تقلیل دادند برای اینکه هم خودشان و هم خانواده هایشان زیر بار نرفتند.

به یاد قصابان و توکلی و منصوری سه دانشجوی امیرکبیر، می افتم که بعد از آنهمه زندان و شکنجه تبرئه شدند ولی هنوز آزاد نشده اند. و آرزو می کنم همه شان هر چه زود تر آزاد شوند . احترام عصا به دست، ایستاده و با چند نفر از مادران مشغول صحبت است :

بچه های شما ، بچه های ما هم هستند ، فرقی نمی کند ، ما هم ناراحتیم ولی از طرفی خوشحالیم که در این دنیای وانفسا جوانانی هم پیدا می شوند که خواسته هایشان را با صدای بلند اعلام کنند ، شما باید به داشتن چنین بچه هایی افتخار کنید .

واقعا هم افتخار می کنیم . بچه های ما باهوش و استعداد ، سخت کوش و پر تلاش ، زحمتکش و دلسوز هستند و برای همین هم به دردسر افتاده اند. - هر وقت به این دانشجویان در بند فکر می کنم نمی دانم چرا فقط آن پلاکارد " جنگ نه "که دوستانشان در تظاهرات روز دانشجو حمل می کردند مقابل چشمانم ظاهر می شود و واقعا متاسف می شوم ، در حالی که آمریکا با متحدانش هر روز با ترفندی جدید ،کشور مارا تهدید می کنند چرا جوانان صلح طلب و عدالتخواه به بند کشیده می شوند ؟دشمن کیست ؟

بچه های ما ؟ مگر دانشگاه مرکز مطالعه و تحقیق و تجربه اندوزی نیست ؟ چرا نگذاریم فرزندان مان ، جهان بینی های مختلف را مطالعه و ابراز عقیده و تجربه کنند . این اجازه را قانون اساسی کشورمان به هر ایرانی داده است . بر چه اساسی این حق پایمال می شود ؟ فرزندان ما با فرزندان چه گوارا چه فرقی دارند که این چنین مجازات می شوند ؟ از فرزندان چه گوارا در ایران تجلیل به عمل می آید ولی فرزندان این آب و خاک ، با کوچکترین اختلاف نظری یا اعلام نظری ، تحمل نمی شوند ؟

این چه سیاستی است که باعث تشویش اذهان عمومی می شود و امنیت ملی را به خطر می اندازد؟ ایران متعلق به همه ایرانیان است . میراث گذشتگان و امانت آیندگان است از آن حفاظت کنید! ما با هزاران خون دل این فرزندان را در جنگ و تحریم و کمبودهای فراوان، پرورش داده ایم تا در بهترین دانشگاه های کشور علم بیاموزند مطالعه و تحقیق کنند و خود مسیر زندگی شان را انتخاب کنند و این چنین آزادیخواه ، عدالتخواه و وطن پرست و صلح دوست تربیت کرده ایم تا جامعه نیز از وجود آنان بهره مند شود . جای این جوانان در سلول های سیمانی اوین نیست .

ـــ خدیجه مقدم ـــ

بر گرفته از سایت: ما روزنامه نگاریم.

تنها می مانم امروز

فکر می کنم

فکر می کنم

باز من تنها هستم

باران مرا سبک می کند

به باران بگو ببارد

به باران بگو...

و یکباره

تمام دنیا ساکت شد

دنیا برایم سیاه پوشیده بود...

 ـــ دکتر شریعتی ــــ

خیلی خسته ام.خیلی تنهام.

می خواهم به چیزهای خوب فکر کنم دیگر.

دنبال کسی می گردم که بفهمد من را.

فکر می کنم آدم نباید راجع به چیزهایی که ناراحتش می کند

فکر کند.

باید وبلاگ بنویسد.و همراه بقیه فرو برود.

آرام آرام

دیگر راجع به چیزهایی که وجود ندارند حرف نخواهم زد

امروز

روز دیگریست

باران می بارد باز

امروز

روز دیگریست

کسی هست که دستم را بگیرد آیا؟

از نو شروع می کنم . . .